Fötin skapa manninn – eða hvað?
Mér þykir leitt að játa fyrir lesendum mínum að mér finnst ég eiginlega vanhæf til að fjalla um tvo síðustu viðburði sem ég sá á sviði. Annar var dansverkið Bræður í Þjóðleikhúsinu sem var frumsýnt á fimmtudagskvöldið var, hitt var leikverkið Klæði sem var frumsýnt í gærkvöldi á Norðurpólnum. Ástæður til vanhæfi eru þó ólíkar … Lesa meira
Einu sinni var prinsessa
Ung hvítklædd stúlka liggur á hvítum börum. Í kringum hana er allt hvítt, veggirnir klæddir hvítum tjöldum, gólfið þakið hvítu efni, jafnvel fólkið sem situr í kring er klætt í hvíta kyrtla.Umgjörðin um dansverkið “Kyrrju” sem Ragnheiður Bjarnarson samdi og dansar sjálf á Norðurpólnum þessa dagana er bæði fögur og áhrifarík. Lesa meira
Að elska heimilistæki
Ég ímynda mér að allt nútímafólk eigi sér sitt uppáhaldstæki. Mér þykir til dæmis ákaflega vænt um þvottavélina mína – enda hef ég gaman af að þvo þvott. Sjálfsagt er munur á körlum og konum í þessu eins og öðru, kannski halda fleiri konur en karlar upp á eldhústæki en karlarnir frekar upp á garðsláttuvélina eða borvélina sína. Það er heldur ekki nein venjuleg eldhúshrærivél sem Guðjón (Kristján Ingimarsson) elskar í verkinu Af ástum manns og hrærivélar sem var frumsýnt í Kassanum í gærkvöldi. Hún er miklu nær því að vera steypuhrærivél en vél til að hræra deig í brauð og kökur. Og það er heldur ekki alveg eðlilegt hvað hann á erfitt með að gera upp á milli vélarinnar og konu sinnar, Söru (Ólafía Hrönn Jónsdóttir), sem af tilviljun kom inn í líf hans sama dag og vélin. Lesa meira
Hættu nú alveg …
Það var frekar tónlistin en nafnið sem gerði að ég tengdi Tvo fátæka pólskumælandi Rúmena strax við bíómyndir Emirs Kusturica, til dæmis Svartan kött hvítan kött. En það var ekki svo galið, því sú tenging sendi mig rakleiðis inn í réttan heim fyrir þetta tryllta leikverk eftir pólska leikskáldið Dorotu Maslowsku sem nú er sýnt á Norðurpólnum undir stjórn Heiðars Sumarliðasonar. Tónlistarstjórnin er í höndum Gunnars Karels Mássonar sem hefur valið vel. Lesa meira
Heimsfrægð eða dauði
Ég fór að sjá nýjasta Hugleikinn í gærkvöldi í nýju húsnæði þess ágæta áhugamannaleikfélags úti í Örfirisey, Rokk. Það var alveg þreföld ánægja. Í fyrsta lagi að þessi yndislegi hópur skuli vera kominn með “eigið” húsnæði (þó að stólarnir séu ekki góðir við gömul bök og rassa), í öðru lagi að ný kynslóð skuli vera tekin við kyndlinum (að minnsta kosti í þessari sýningu) og í þriðja lagi að það skyldi vera alveg eins gaman og ævinlega áður. Lesa meira
Að gæta bróður síns
Það var virkilega gaman að koma í Norðurpólinn, nýja leikhúsið á Seltjarnarnesi í gær. Alltaf er gaman þegar leiklistin fær nýjan vettvang og ekki dregur úr ánægjunni þegar hann er eins aðlaðandi og Norðurpóllinn: Geysistór forsalur með bar, mjúkum sófum og gömlum Sunnudagsblöðum Tímans (!) til að kíkja í meðan beðið er sýningar, tveir miðlungsstórir sýningarsalir, að vísu hvor inn af öðrum þannig að erfitt er að leika í báðum í einu. Lesa meira
Börn götunnar
Þau eru geysilega flink, ungmennin sjö í útskriftarhópi Listaháskólans í leiklist, og í lokaverkefni sínu fá þau gott tækifæri til að sýna það. Í Stræti eftir Jim Cartwright eru ein tuttuguogfimm hlutverk sem þau skipta á milli sín, þó ekki jafnt. Hilmir Jensson leikur til dæmis bara Scullery, náungann sem kynnir okkur fyrir götunni sinni, fátæklegri götu í ömurlegu hverfi í skítapleisi á Norður-Englandi, og fólkinu sem þar býr. Aðrir leika frá tveim og upp í sjö hlutverk. Lesa meira
Saga um háar hugsjónir, ást – og svik
Best að segja það strax: Sýning Þjóðleikhússins á Íslandsklukkunni eftir Halldór Laxness er vel heppnuð. Um margt ólík öllum þeim sex uppsetningum sem ég hef séð áður á verkinu, um margt hugmyndaríkari, beinskeyttari, pólitískari, efnismeiri jafnvel, bæði af því að sýningin er löng og svo er svið Finns Arnars Arnarsonar svo haglega gert að enginn tími fer í að skipta um sviðsbúnað þó við hverfum úr einum stað í annan. Aldrei hafa flóknum málum Jóns Hreggviðssonar verið gerð eins skýr skil, enda vill okkar tími rannsóknir á dómgæslu og vanrækslu hins opinbera. Aldrei hafa samtöl Arnasar Arnæus við Gullinló og von Úffelen komið manni eins mikið við og nú, enda spurning nú enn einu sinni hvort einhver hefur umboð til að selja Ísland – eða taka það upp í skuld. Lesa meira
Þetta má ekki hafa eftir þér, Dorrit
Mánudagsleikhúsið fór af stað með hvelli í Iðnó í gærkvöldi. Þá var fyrsta og eina sýningin á leikritinu Nei, Dorrit! sem Þórarinn Leifsson byggði á frægu viðtali Joshua Hammer við íslensku forsetahjónin frá því snemma árs 2009; Auður Jónsdóttir stýrði. Nú er viðtal eiginlega leikrit og þetta viðtal er nógu djúsí til að standa lítt breytt sem slíkt enda virðist Þórarinn fyrst og fremst stytta það til að koma því í ákveðinn ramma. Það væri þó ólíkt Þórarni að skipta sér ekki pínulítið af og hann gefur hundinum Sámi mál þegar mikið liggur við – sem vakti innilega hrifingu áhorfenda. Lesa meira
Sleppa ekki héðan í bráð
Við göngum inn í glæsilega leikmynd á Nýja sviði Borgarleikhússins þegar við mætum á Dúfurnar, leikrit Davids Gieselmanns sem var frumsýnt í gærkvöldi. Ilmur Stefánsdóttir hefur skapað verkinu smart umgjörð með ferkílómetravís af hvítu gardínuefni, gráum og hvítum bekkjum, hvítum lömpum, hvítum leðursessum og einu glitrarndi gervijólatré innst í vinstra horni. Svo koma leikararnir inn, drjúgur partur af framvarðarsveit hússins ásamt kunnuglegum spaugstofumanni sem aldrei bregst, í búningum sem gera mann grænan af öfund – enda eru þau ekki að túlka nein fjárhagsleg smámenni. Lesa meira